Niet alles dat afwijkt…
Informatie uit het Lynch Polyposis contactblad.
Lifelines begint 2004
Zo’n 20 jaar geleden was de start van het grote onderzoek Lifelines:
Questionnaire-based prediction for type 2 diabetes
Background
Type 2 diabetes disproportionately affects individuals of non-White ethnicity through a complex interaction of multiple factors. Therefore, early disease detection and prediction are essential and require tools that can be deployed on a large scale. We aimed to tackle this problem by developing questionnaire-based prediction models for type 2 diabetes prevalence and incidence for multiple ethnicities.
Methods
In this proof of principle analysis, logistic regression models to predict type 2 diabetes prevalence and incidence, using questionnaire-only variables reflecting health state and lifestyle, were trained on the White population of the UK Biobank (n = 472,696 total, aged 37–73 years, data collected 2006–2010) and validated in five other ethnicities (n = 29,811 total) and externally in Lifelines (n = 168,205 total, aged 0–93 years, collected between 2006 and 2013). In total, 631,748 individuals were included for prevalence prediction and 67,083 individuals for the eight-year incidence prediction. Type 2 diabetes prevalence in the UK Biobank ranged between 6% in the White population to 23.3% in the South Asian population, while in Lifelines, the prevalence was 1.9%. Predictive accuracy was evaluated using the area under the receiver operating characteristic curve (AUC), and a detailed sensitivity analysis was conducted to assess potential clinical utility. We compared the questionnaire-only models to models containing physical measurements and biomarkers as well as to clinical non-laboratory type 2 diabetes risk tools and conducted a reclassification analysis.
Findings
Our algorithms accurately predicted type 2 diabetes prevalence (AUC = 0.901) and eight-year incidence (AUC = 0.873) in the White UK Biobank population. Both models replicated well in the Lifelines external validation, with AUCs of 0.917 and 0.817 for prevalence and incidence, respectively. Both models performed consistently well across different ethnicities, with AUCs of 0.855–0.894 for prevalence and 0.819–0.883 for incidence. These models generally outperformed two clinically validated non-laboratory tools and correctly reclassified >3,000 additional cases. Model performance improved with the addition of blood biomarkers but not with the addition of physical measurements.
Interpretation
Our findings suggest that easy-to-implement, questionnaire-based models could be used to predict prevalent and incident type 2 diabetes with high accuracy across several ethnicities, providing a highly scalable solution for population-wide risk stratification. Future work should determine the effectiveness of these models in identifying undiagnosed type 2 diabetes, validated in cohorts of different populations and ethnic representation.
You can download the full article HERE.
Metformin during pregnancy
During the last decades, gestational diabetes mellitus (GDM) prevalence has been on the rise. While insulin remains the gold standard treatment for GDM, metformin use during pregnancy is controversial. This review aimed to comprehensively assess the available data on the efficacy and safety of metformin during pregnancy, both for the mother and the offspring. Metformin has been validated for maternal efficacy and safety, achieving comparable glycemic control with insulin. Additionally, it reduces maternal weight gain and possibly the occurrence of hypertensive disorders. During the early neonatal period, metformin administration does not increase the risk of congenital anomalies or other major adverse effects, including lower APGAR score at 5 min, neonatal intensive care unit admissions, and respiratory distress syndrome. Several studies have demonstrated a reduction in neonatal hypoglycemia. Metformin has been associated with an increase in preterm births and lower birth weight, although this effect is controversial and depends on the indication for which it was administered. Evidence indicates possible altered fetal programming and predisposition to childhood obesity and metabolic syndrome during adulthood after use of metformin in pregnancy. With critical questions still requiring a final verdict, ongoing research on the field must be conducted.
You may find the full (Open Access) article HERE.
Therapeutics: B12
Het volledige artikel vindt U HIER.
Samen beslissen
Mijn laatste column in het HYPOnieuws van November 2023.
Schildklier en kwaliteit van leven
Hypothyroidism is associated with a decreased health-related quality of life (HRQoL). Wehypothesized that individuals with hypothyroidism (defined as use of thyroid hormone (TH)) and especially those having an impaired HRQoL are characterized by a high prevalence of comorbid disorders, and that the impact of hypothyroidism and comorbidity on HRQoL is synergistic. Presence of comorbidity was based on data obtained using structured questionnaires, physical examination, biochemical measurements and verified medication use. Single morbidities were clustered into 14 different disease domains. HRQoL was measured using the RAND-36. Logistic regression analyses were used to determine the effect of TH-use on the odds of having an affected disease domain and a lower score than an age-and sex-specific reference value for HRQoL. TH was used by 4537/147201 participants of the population-based Lifelines cohort with a mean(±SD) age of 51.0±12.8 years (88% females). 85% of the TH-users had ≥1 affected disease domain, in contrast to 71% of non-users. TH-use was associated with a higher odds of 13/14 affected disease domains, independent of age and sex. In a multivariable model, TH-use was associated with a decreased HRQoL across 6/8 dimensions. No significant interactions between TH-use and affected disease domains were observed. TH-users with an impaired HRQoL had significantly more comorbidity than those not having an impaired HRQoL. In this large, population-based study, we demonstrated that TH-users had more comorbidity than individuals not using TH. The co-existence of other chronic medical conditions in subjects with TH-use led to further lowering of HRQoL in an additive manner.
Find the current accepted version of this article at: https://ec.bioscientifica.com/view/journals/ec/aop/ec-23-0266/ec-23-0266.xml
Objectives: Cardiovascular disease (CVD) is a precarious complication of type 1 diabetes (T1D). Alongside glycaemic control, lipid and blood pressure (BP) management are essential for the prevention of CVD. However, age-specific differences in lipid and BP between individuals with T1D and the general population are relatively unknown.
Design: Cross-sectional study.
Setting: Six diabetes outpatient clinics and individuals from the Lifelines cohort, a multigenerational cohort from the Northern Netherlands.
Participants: 2178 adults with T1D and 146 22 individuals without diabetes from the general population.
Primary and secondary outcome measures: Total cholesterol, low-density lipoprotein cholesterol (LDL-cholesterol), systolic BP (SBP) and diastolic BP (DBP), stratified by age group, glycated haemoglobin category, medication use and sex.
Results: In total, 2178 individuals with T1D and 146 822 without diabetes were included in this study. Total cholesterol and LDL-cholesterol were lower and SBP and DBP were higher in individuals with T1D in comparison to the background population. When stratified by age and medication use, total cholesterol and LDL-cholesterol were lower and SBP and DBP were higher in the T1D population. Men with T1D achieved lower LDL-cholesterol levels both with and without medication in older age groups in comparison to women. Women with T1D had up to 8 mm Hg higher SBP compared with the background population, this difference was not present in men.
Conclusions: Lipid and BP measurements are not comparable between individuals with T1D and the general population and are particularly unfavourable for BP in the T1D group. There are potential sex differences in the management of LDL-cholesterol and BP.
Read the full article at: https://bmjopen.bmj.com/content/13/10/e073690.long
Subtyperen van type 2 diabetes
Al jaren wordt getracht om de heterogeniteit van type 2 diabetes beter in kaart te brengen. Recentelijk zijn verschillende manieren van subtypering van type 2 diabetes gepubliceerd. De meeste aandacht gaat naar een onderverdeling in 5 subtypen, vlak na het stellen van de diagnose. Twee van deze subtypen worden gekenmerkt door insulinedeficiëntie; circa de helft van deze patiënten moet relatief vroeg beginnen met insuline. Eén subtype wordt gekenmerkt door ernstige insulineresistentie en een verhoogd risico op nierschade en niet-alcoholische leverziekte.
Subtypering kan leiden tot beter inzicht in de pathofysiologische achtergronden bij een specifiek individu, tot een beter onderbouwde aanpassing van de leefstijl, een betere inschatting van het risico op late complicaties en persoonsgerichte medicamenteuze behandeling. Er is ook meer aandacht voor specifieke factoren die de individuele respons op medicatie beïnvloeden, zoals geslacht, leeftijd en relatief lichaamsgewicht.
Het is te hopen dat deze ontwikkelingen in de nabije toekomst leiden tot een beter op het individu gerichte begeleiding en behandeling van type 2 diabetes.
Het volledige artikel vindt u HIER. (mogelijk moet u eerst inloggen)
Genezen en toch klachten
Mijn recente column in het magazine Hypo Nieuws. Het mooie wetenschappelijke artikel van de collegae uit Leiden, waar ik in de column naar verwijs, heet: Smaller grey matter volumes in the anterior cingulate cortex and greater cerebellar volumes in patients with long-term remission of Cushing’s disease: a case–control study. De eerste auteur is Cornelie Andela. U vindt het HIER.
De link in de column verwijst naar een wikipedia pagina over DNA methylering.
Wanneer u als wetenschapper geïnteresseerd bent in de rol van DNA methylering bij endocriene of metabole aandoeningen, kijk dan ook eens naar de volgende publicaties:
Het persoonlijke verhaal van dr Warren
Voor iedereen die iets over de hele heterogene aspecten van vitamine B12 tekort wil leren, is dit verhaal van John Warren de moeite waard. John is een aimabel en gewaardeerd collega arts, en lid van de internationale wetenschappelijke community CluB-12. Het artikel staat op de website van de Engelse Pernicious Anaemia Society. U vindt het volledige verhaal hier: https://pernicious-anaemia-society.org/articles/personal-story-john-warren/
Wat kun je uit de informatie die John naar voren brengt, nu precies halen? Heel veel. Voor mij zijn dit de meest belangrijke aspecten:
1. Er is bij hem sprake van een combinatie van meerdere auto-immuun aandoeningen, inclusief B12 tekort (waarvoor parenterale suppletie), een schildklier probleem, en alopecia (kaalheid). Dergelijke combinaties kunnen heel heterogeen zijn, ook type 1 diabetes, bijnierschorsinsufficiëntie, en vitiligo kunnen aanwezig zijn. Het kenmerkt zich in ieder geval door een sterk verminderde opname van vitamine B12 in het bloed.
2. Zelfs ervaren dokters als John hebben moeite de symptomen van B12 tekort bij zich zelf te herkennen.
3. Het duurde drie jaar (!) volgens een objectieve buitenstaander, zijn vrouw, voordat hij weer helemaal hersteld was.
4. Zo’n 4 weken na een B12 dosering nemen bij hem de klachten geleidelijk weer toe. Hij schrijft: “About 4-6 weeks after the dose, mouth ulcers, sore tongue and diarrhoea would return..”. Dat betekent niet alleen dat hij met een bepaalde frequentie van éénmaal per 4 weken moet doseren, maar ook iets heel ander belangrijks: het terugkeren van objectieve klachten als aften en diarree als er een te lange periode tussen de B12 doses zit. Voor hem is het optimale interval 4 weken.
5. En de belangrijkste passage van het hele verhaal. John zegt “Het feit dat sommige mensen met pernicieuze anemie een veel frequentere dosis B12 nodig hebben dan andere, blijft onverklaard, en sommige van mijn collega’s zijn van mening dat patiënten die om een hogere dosering vragen, een ergernis voor zich zelf en anderen zijn. Maar wie zou vaker intramusculaire suppletie vragen dan hun arts adviseerde, tenzij zij er een enorm voordeel van merken ?”
Met dank aan John en mijn collega’s van de Pernicious Anaemia Society voor het delen van dit verhaal.
Recente reacties