Rapportage van bijwerkingen van insuline
Tijdens de Internistendagen, die afgelopen week in Maastricht werden gehouden, kwam ik meerdere hele leuke wetenschappelijke studies tegen. Eén die me vooral opviel was die van de groep van prof. van de Poll-Franse uit Eindhoven (IKNL), uitgevoerd samen met o.a. het PHARMO instituut en met het Maxima Medisch Centrum. Zij vergeleken een grote groep van 3281 mensen met type 2 diabetes, bij wie tussen 1998 en 2011 een kwaadaardige aandoening werd vastgesteld, met 12891 controle personen met type 2 diabetes. Hierbij toonden zij aan dat díe mensen, die de diagnose alvleesklierkanker kregen, bijna VIJF keer zo vaak in de periode van 3 tot 6 maanden voorafgaande aan deze diagnose, een behandeling met insuline waren gestart. Ditzelfde gold ook voor maag-darm kanker (bron: abstractboek 27e Internistendagen, blz. 24-25).
De onderzoekers gebruiken hiervoor dezelfde dataset als recent gepubliceerd in een interessant artikel in het gerenommeerde tijdschrift Diabetologia (http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25638246). Van de 3281 personen hadden er volgens hun beschrijving 387 (12%) slokdarm, maag, alvleesklier- of leverkanker. Zij geven aan dat er naar hun mening sprake is van ‘reverse causation’, dat wil zeggen dat de onderliggende ziekte (de kwaadaardige aandoening) de reden is voor de start van de behandeling met insuline, en niet andersom. Insuline therapie wordt immers gestart als de bloedglucose regulatie tijdens gebruik van tabletten verslechtert (zie figuur).
De eerste officiële nieuwsbrief van Bijniernet is gepubliceerd. Hierin aandacht voor een aantal actuele zaken die de bijniergemeenschap bezig houden. Belangrijke zaken die het afgelopen jaar zijn gerealiseerd, zijn o.a. het Ambulance Protocol Bijnierinsufficientie, de EU emergency card of SOS-card, en de Attentieregel in het huisarts informatie systeem (HIS) voor de huisartsenpraktijk en de huisartsenpost. Vele endocrinologen gebruiken deze regel al in hun brieven aan de huisarts, om de huisarts te attenderen op de noodzaak van extra cortison in geval van ziekte, en het is mooi dat dit nu eindelijk verankerd is in de zorg. Bovendien wordt momenteel gewerkt aan een landelijk uniforme instructie voor het ophogen van hydrocortison in stress-omstandigheden.
Het schiet niet erg op met de digitalisatie in de zorg. Erger nog, ik vind het een janboel. Een van de grootste bottle-necks zijn de brieven aan de huisarts. Als medisch specialist dicteerden wij tot enkele jaren geleden onze brieven, en een typiste werkte het dictaat vervolgens uit. Dat ging vaak wel goed, alhoewel soms langzaam, en met enige regelmaat bedroeg de achterstand in type werk 2-3 maanden. Desalniettemin, onze ervaren typisten hadden een geweldig gevoel voor tekst en nuance ontwikkeld. Van zelfs van de meest introverte, binnensmonds sputterende mompelaar kwamen de brieven goed uit de printer. Uitstekende typeservice. Alhoewel, met het overtypen van zaken gingen er best nog wel eens dingen fout; met enige regelmaat kom ik in oude brieven mensen met een vrijT4 van 204 tegen, terwijl het 20,4 moest wezen.
Als je schildklier te snel werkt, merk je dat meestal aan de klachten: afvallen, beven, hartkloppingen, zweten, diarree, om er een paar te noemen. Mevrouw Bos was bij haar huisarts geweest en doorverwezen, omdat haar licht vergrote schildklier (‘struma’, bestond al 10 jaar) langzaam wat groter was geworden. In de dagen voor zij op de poli kwam, werd zij steeds zieker. Zij kon minder goed lopen, en moest zich aan de tafel ophijsen om op te staan, en bijna de trap op kruipen om boven op haar slaapkamer te komen. Zij werd bovendien erg misselijk en moest herhaaldelijk overgeven, zo erg dat zij op de maagdarm afdeling van een ander ziekenhuis werd opgenomen. Na enkele dagen mocht zij gelukkig weer naar huis, ook al waren de klachten nog niet helemaal verdwenen. 
Recente reacties