door bw | feb 12, 2012 | congres, diabetes, gezondheidszorg |
Onderstaande waar gebeurd verhaal komt uit de Nederlandse Diabeteszorg, niet uit Siberië, Uzbekistan of een of andere Zuid-Amerikaanse bananenrepubliek. Meneer de Jong (niet zijn echte naam) heeft een brittle type 1 diabetes. Hij voelt zijn hypo’s na al die jaren niet meer aankomen. Met 4 insuline injecties per dag en 8-10 keer zijn glucose prikken is het leven leefbaar. Als alleenstaande (hij is weduwnaar) zorgt hij zelf voor huishouden en de boodschappen, en met name bij dat laatste moet hij oppassen dat hij bv. in de Albert Heijn niet door een plotse hypo wordt overvallen. Door veelvuldig controleren is zijn laatste ernstige hypoglycemie al enkele jaren geleden. Vanwege zijn gebruik van bloedglucose strips heeft zijn diabetesverpleegkundige bij de zorgverzekeraar gevraagd om de vergoeding van verstrekking van 250 strips op maandbasis (i.p.v. de ‘standaard’ 560 per kwartaal). Met 250 strips per maand komt hij nét rond.
De reactie van de zorgverzekeraar:
Wat wordt er met de testresultaten gedaan?
Hoe worden ze bijgehouden?
Hoe vaak is er op basis van een testresultaat een aanpassing gekomen van de pompstand?
Is de basaal waarde van de pomp al eens aangepast?
Bij deze verzekerde is dan ook het advies om kortdurend een sensor te gebruiken om een helder beeld te krijgen van de waarden.
Op basis van deze gegevens geven wij geen akkoord voor extra teststrips.
Wat is hier mis? Véél!!!
1. de zorgverzekeraar gaat op de stoel van de behandelaar zitten, en tast de autonomie van de patiënt aan
2. de patiënt gebruikt geen pomp
3. basaalstanden op de pomp veranderen brengt je hypo unawareness niet terug
4. er is geen enkel bewijs dat kortdurend gebruik van een sensor beter is dan frequente zelfcontrole, bovendien is 10 keer per dag met een stripje de glucose bepalen nog altijd goedkoper dan een sensor.
5. patiënt heeft een stabiel en leefbaar leven met frequente zelfcontrole; hij wil alleen een verruiming van de vergoeding van de strips. Dat blijkt in de praktijk een hopeloze exercitie.
Dat dit niet een unieke situatie is, blijkt uit een recente brief van de DVN. http://www.dvn.nl/files/site/20110892%20Vergoeding%20bloedglucoseteststrips%20bij%20intensieve%20insulinetherapie.pdf. “De DVN ontvangt veel klachten van verzekerden die niet op de hoogte zijn van de maximale hoeveelheid te vergoeden teststrips of van de mogelijkheid om via een machtiging een ruimere vergoeding te krijgen.”
Nederland gaat steeds meer ervaren dat de zorgverzekeraar zich een te grote broek aanmeet. Aangezien het ook voor zorgverzekeraars lastig is om in deze tijd goed personeel te krijgen, zullen zorgverleners toenemend met bovenstaande kletskoek te maken gaan krijgen. Wilt u dat niet, of wordt u depressief van het lezen van dit bericht, meldt U dan niet bij de nieuwe levenseindekliniek, maar kom op vrijdag 30 maart naar de Nationale Diabetes Dag. Hier ontmoet u uw collega’s, er zijn al meer dan 500 inschrijvingen, en gezamenlijk kunnen wij strijden voor de meest optimale zorg, met de patiënt mede aan het roer.
Links: www.nationalediabetesdag.nl
Twitter: @diabetesdag
door bw | feb 1, 2012 | congres, diabetes
Jan was een beetje droevig, na het lezen van het laatste nummer van de Consumentengids. Weer stond zijn ziekenhuis wat betreft diabeteszorg in de middenmoot. Terwijl hij als internist toch geweldig zijn best deed. Iedereen ging op tijd naar de oogarts, alle voeten werden door hem onderzocht, bijna iedereen met type 2 diabetes kreeg een statine, en zijn gemiddelde HbA1c was prachtig, vooral als hij keek naar de waarden van de 55 type 1 patiënten die hij met een insulinepomp behandelde. Jammer dat hij van de zorgverzekeraar geen glucose sensoren mocht gebruiken of voorschrijven; dat zou mevrouw de Jong helpen, die zo’n brittle diabetes heeft.
Hij dacht aan Rob, één van de collega’s. Die heeft in zijn polikliniek zeeën van tijd, zo lijkt het: 45 minuten voor een nieuwe patiënt, en 30 voor iedere controle afspraak. In de maatschapsvergaderingen was Rob altijd meedogenloos als het ging om de tijd die hij, Jan, maar voor de controle van een diabetes patiënt mocht uittrekken: niet meer dan 10 min, anders scheelde dat te veel in de financiën van de maatschapspot. En 20 minuten voor een ‘nieuwe’. De rest moesten de verpleegkundigen maar doen. Hoe kon hij het voor elkaar krijgen dat hij meer tijd per patiënt zou krijgen? Wat zou de beroepsvereniging hierover vinden? Nadeel zou zijn dat de wachttijden zouden oplopen. Best wel bijzonder dat meerdere andere collega’s diabeteszorg een makkie vonden. Hij dacht aan mevrouw Willemse, met wie hij soms wel drie keer per week telefonisch of per mail contact had om haar suikers tijdens de zwangerschap goed te regelen. Type 1 diabetes en zwanger? Keihard werken, vond Jan. Ook voor mevrouw Willemse zelf trouwens, die deed geweldig haar best om de glucose waarden tussen de 4 en de 7 te houden. Hopelijk wordt het een mooi kindje.
Jan dacht aan Ruben. Jan kon zich nog goed herinneren hoe enkele weken geleden een luid gelach uit de spreekkamer naast hem opstak, toen Ruben zich boog over de voetzweer van een van zijn diabetes patiënten, die in een rolstoel zat. Het pakje Caballero schoot met een vrolijke boog uit zijn borstzak, en de losse sigaretten kwamen terecht in de schoot van de patiënt. Die wist er wel raad mee. Mooi rolmodel, die Ruben. Wat waren er veel rokers met voetproblemen, mijmerde Jan. Klandizie voor de vaatchirurg.
Jan dacht ook aan zijn diabetesverpleegkundigen, Marloes, Yvonne, Thea en Robert. Prima mensen, die van wanten weten, en uitermate goed, adequaat en efficiënt met hun patiënten omgaan. Zonder hun ondersteuning in de educatie en begeleiding van diabetes patiënten zou hij nooit die resultaten hebben kunnen behalen die nu gerealiseerd werden. Immers, instructie in zelfcontrole, zelfregulatie, voetzorg, aanpassing van voeding etcetera waren de zaken in de zorg die zij uitermate deskundig voor hun rekening namen. Ondanks de matige klassering in de lijst van de consumentenbond besloot hij hen de volgende week weer een keer mee uit eten te nemen. Als dank voor hun grote inzet voor de patiënten.
Wilt u niet Jan’s aanstormende depressie verzeild raken? Bezoek dan de Nationale Diabetes Dag 2012, deze vindt plaats op vrijdag 30 maart 2012 van 09.00 tot 17.00 uur in de Jaarbeurs, Utrecht. Stel zelf uw eigen dag samen; kies dynamisch en op basis van uw persoonlijke behoefte uit het programma-aanbod. Meer informatie: www.nationalediabetesdag.nl
door bw | dec 2, 2011 | diabetes, Groningen
Een huisarts verwijst een patiënt met diabetes mellitus. De verwijzing bevat nauwelijks informatie, alleen de woorden ‘geen informatie’ worden 4 x herhaald. Gevraagd wordt de patiënt in te stellen op een DPP-4 remmer (!). De verwijzing kwam binnen via het systeem van Zorgdomein (www.zorgdomein.nl), dat wil zeggen dat je een flink aantal handelingen moet verrichten om een patiënt via deze electronische weg te verwijzen.
Ik vraag schriftelijk aanvullende informatie op bij de huisarts. Gegevens van bloeddruk, gewicht, labuitslagen en complicaties zijn wel fijn om te hebben, als een patiënt diabetes heeft. Erger nog, dit is essentiële informatie over een patiënt. Zo’n twee weken later wordt deze informatie ontvangen, schriftelijk, een fotokopie van labuitslagen, en de patiënt krijgt een afspraak voor 11 dagen later. De duur van een afspraak voor een nieuwe patiënt is 45 minuten.
Helaas verschijnt de patiënt niet. Zijn telefoon wordt niet opgenomen. Op het korte briefje aan de huisarts met de mededeling dat patiënt helaas niet is verschenen, krijgen we anderhalve week later een telefoontje van zijn assistente; patiënt was per ongeluk verwezen, hij is al in een ander ziekenhuis onder behandeling.
Gezondheidszorg anno 2011?
door bw | nov 4, 2011 | diabetes
Dit weekend is de New York City marathon. Een aantal vrienden en bekenden loopt daar mee op het fraaie traject, dat traditioneel eindigt in Central Park.
Kijk op: http://www.nycmarathon.org/
Volg de hashtags #NYCM en #NYCM2011 op Twitter.
En de tweets van @diabbernhoven en @BvdGf
http://dvn.nl/actueel/nieuws/955/dvn-bij-marathon-new-york
door bw | okt 22, 2011 | diabetes, medicijnen
In het voorjaar was er nogal veel heisa over; dokters die hun patiënten met type 2 diabetes behandelden met een combinatie van insuline en een GLP1 agonist als exenatide. Er stonden diverse interviews in de kranten, waarom deze combinatie, op dat moment niet toegestaan c.q. niet terugbetaald door de zorgverzekeraars, toch vergoed zou moeten worden. Uitstekende resultaten, waaronder gewichtsvermindering, betere regulatie, en toch minder hypo’s, het mocht niet baten. VWS verbood op een gegeven moment deze combinatie behandeling, maar mensen die er al mee behandeld werden mochten hier wel mee doorgaan.
Inmiddels lijkt dit allemaal achter de rug. De FDA heeft afgelopen week goedkeuring gegeven voor behandeling van patiënten met type 2 diabetes met een combinatie van insuline glargine met tweemaal daags exenatide. Een eerder dit jaar gepubliceerde studie toonde hiervan de voordelen boven behandeling met insuline alléén; patiënten die met de combinatie werden behandeld verloren ruim 1.5 kg, hun HbA1c daalde met gemiddeld 1.7%.
Toch is hiermee nog niet het ultieme bewijs geleverd dat deze combinatie beter is dan standaard behandeling. Immers, in de controle groep kregen de patiënten insuline glargine tesamen met placebo injecties; er was geen sprake van een ‘active comparator’, zoals bijvoorbeeld insuline. Toch zijn de voordelen zodanig dat de FDA de combinatie-behandeling nu goedkeurt, en het zou bijzonder vreemd zijn als de Europese registratie autoriteiten (EMEA) nu niet snel zouden volgen.
Wat de daadwerkelijke verschillen zijn tussen combinatie van insuline glargine met exenatide, in vergelijking met insuline glargine plus ultrasnelwerkende insuline lispro, wordt momenteel in een wereldomvattende studie uitgezocht. Zes Nederlandse ziekenhuizen, waaronder het VUMC en het UMCG, doen aan deze studie mee. De resultaten van deze studie worden eind 2012 verwacht.
Bron:
1. http://www.diabetesincontrol.com/index.php?option=com_content&view=article&id=11640&catid=1&Itemid=17
2. Buse JB, Bergenstal RM, Glass LC, et al. Use of twice-daily exenatide in basal insulin-treated patients with type 2 diabetes: A randomized, controlled trial. Ann Intern Med. 2011;154:103-112.
3. www.clinicaltrials.gov, NCT00960661, A Trial Comparing Two Therapies: Basal Insulin/Glargine, Exenatide and Metformin Therapy (BET) or Basal Insulin/Glargine, Bolus Insulin Lispro and Metformin Therapy (BBT) in Subjects With Type 2 Diabetes
door bw | okt 17, 2011 | diabetes, Groningen
Op donderdag 27 oktober a.s. houden we samen met het Wenckebach instituut weer een refereer- / klinische avond voor huisartsen. Het thema van de avond is ‘diabetes’.
Vóór de pauze worden drie onderwerpen van meerder invalshoeken bekeken:
* allereerst de GLP-1 agonisten (o.a. liraglutide Victoza®): wat hebben de laatste jaren uitgewezen ten aanzien van het effect bij de behandeling van de (dikke) diabeet en bijwerkingen? Kan of moet de eerstelijn er (al) wat mee?
* vervolgens het preventieconsult. Een energievergende exercitie voor de eerstelijn. Wat mag of kan u op het gebied van diabetesopsporing of preventie verwachten?
* tenslotte depressie bij diabetes. Onder de titel ‘bed / bad companions’ wordt aandacht besteed aan de relatie tussen diabetes en depressie en de invloed hiervan op het (zelfzorg)gedrag van mensen met diabetes.
Het volledige programma, waarvoor huisartsen, specialisten ouderengeneeskunde, praktijkondersteuners, aios vanuit genoemde vakgebieden en andere geïnteresseerde zorgprofessionals van harte uitgenodigd worden, vindt u op:
Recente reacties