Prof. dr. Casper Schalkwijk uit Maastricht, en Bruce Wolffenbuttel uit Groningen spraken in april 2014 in Amsterdam over de effecten van AGEs in het lichaam, en de wetenschappelijke zoektocht naar pillen die AGEs kunnen remmen of afbreken. De lezingen vonden plaats naar aanleiding was de verschijning van ‘Het anti-AGE-dieet’ van Helen Vlassara.
Het zou nog maar enkele minuten duren, voordat de rechter het vonnis in de rechtszaak zou uitspreken. Het waren voor haar tumultueuze tijden geweest, bedacht Joke. Toch was zij blij dat zij had doorgezet. Het was eigenlijk wel een unieke situatie te noemen, en zij was volkomen doordrongen van het feit dat zij flink wat kosten had moeten maken om deze rechtszaak aan te spannen. Maar uiteindelijk had haar rechtvaardigheidsgevoel het gewonnen van de meningen van allerlei vrienden en bekenden, die haar dit hadden afgeraden. Nochtans, zij vond dat zij het aan haar moeder verplicht was. Haar moeder, die niet aanwezig kon zijn, omdat zij na die fatale nacht volkomen hulpbehoevend was geworden, en na de ziekenhuisopname permanente verpleging nodig had.
Tijdens de Internistendagen, die afgelopen week in Maastricht werden gehouden, kwam ik meerdere hele leuke wetenschappelijke studies tegen. Eén die me vooral opviel was die van de groep van prof. van de Poll-Franse uit Eindhoven (IKNL), uitgevoerd samen met o.a. het PHARMO instituut en met het Maxima Medisch Centrum. Zij vergeleken een grote groep van 3281 mensen met type 2 diabetes, bij wie tussen 1998 en 2011 een kwaadaardige aandoening werd vastgesteld, met 12891 controle personen met type 2 diabetes. Hierbij toonden zij aan dat díe mensen, die de diagnose alvleesklierkanker kregen, bijna VIJF keer zo vaak in de periode van 3 tot 6 maanden voorafgaande aan deze diagnose, een behandeling met insuline waren gestart. Ditzelfde gold ook voor maag-darm kanker (bron: abstractboek 27e Internistendagen, blz. 24-25).
De onderzoekers gebruiken hiervoor dezelfde dataset als recent gepubliceerd in een interessant artikel in het gerenommeerde tijdschrift Diabetologia (http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25638246). Van de 3281 personen hadden er volgens hun beschrijving 387 (12%) slokdarm, maag, alvleesklier- of leverkanker. Zij geven aan dat er naar hun mening sprake is van ‘reverse causation’, dat wil zeggen dat de onderliggende ziekte (de kwaadaardige aandoening) de reden is voor de start van de behandeling met insuline, en niet andersom. Insuline therapie wordt immers gestart als de bloedglucose regulatie tijdens gebruik van tabletten verslechtert (zie figuur).
Tijdens de recente internistendagen gaven Daniël van Raalte (internist i.o. in het VUMC in Amsterdam) en ik een update over de huidige stand van zaken m.b.t. behandeling van mensen met type 2 diabetes met GLP1 receptor agonisten.
De meeste internationale richtlijnen en consensus statements hebben deze therapie een plaats gegeven in de behandelalgoritme. Ook heeft een gedegen beoordeling door FDA en EMA plaats gevonden. Het wachten is op nog meer lange termijn effecten wat betreft verminderen van diabetes-gerelateerde complicaties en veiligheid.
De aspecten van de behandeling, die in het symposium aan de orde kwamen, waren onderwerp van een kort interview.
https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=_lqEYlOfbeE
Al lang wordt gehamerd op een goede overdracht van informatie door de huisarts aan een specialist, wanneer een patiënt wordt verwezen. De specialist moet goed op de hoogte zijn van wat er speelt, om dubbele diagnostiek, onnodige behandeling, verkeerde behandeling, voorschrijven van medicijnen waar iemand allergisch voor is, of die niet kunnen samengaan met een bestaande behandeling, zo veel mogelijk te voorkomen.
De internist vertrouwt volledig op de huisarts voor de kwaliteit en uitgebreidheid van de beschikbare informatie, als deze bv. een patiënt met diabetes verwijst. Onder het motto ‘garbage in, garbage out’ kan van een internist niet verwacht worden dat hij of zij een patiënt goed behandelt, als de informatie te wensen over laat. Internisten zijn geen helderziende, en kunnen niet raden naar achtergronden van een patiënt zoals zijn voorgeschiedenis, medicatiegebruik, of recente labuitslagen.
Na deze inleiding, een afbeelding van een recente verwijsbrief:
Een topper! Merry Christmas.
The last week I have been carrying her around. Well, there is not much carrying to do, she is ultralight and has attached herself to the back of my upper left arm (fig.1). I call her Abby.
Abby is a new glucose sensor. She also listens to the name FreeStyle Libre. Every minute she measures the glucose from below my skin, which is a reasonable estimate of my blood glucose. She comes with a separate receiver (fig.2) , a small device which records all measurements and presents a sort of logbook. All I have to do is keep the receiver in front of the sensor, and it reads the current value, and also collects the recordings / measurements of the previous 8 hours. The absolute beauty is that there is no need for calibration. (meer…)
Recente reacties